خانه / دندانپزشکی / دندانهایم را روکش کنم یا ترمیم؟

دندانهایم را روکش کنم یا ترمیم؟

روکش دندان

در صورتی که یک یا چند دندان شما دچار پوسیدگی، ترک‌خوردگی، تراشیدگی، یا سایر آسیب‌های مانند آن شده باشد، احتمالاً روکش دندان می‌تواند یک روش درمان ایده‌آل برای رفع این مشکلات باشد. در حقیقت استفاده از روکش می‌تواند دارای مزایای ظاهری و کارکردی برای دندان‌ها بوده و علاوه بر بازیابی ساختار دندان، به بهبود طرح لبخند فرد نیز کمک موثر نماید.

ترمیم دندان

پر کردن دندان یک نوع از خدمات دندان پزشکی ترمیمی است که برای اصلاح ترک خوردگی های جزئی دندان، پوسیدگی دندان یا سایر آسیب های وارد شده به سطح دندان ها استفاده می شود.  پر کردن دندان در این کلینیک با مواد همرنگ دندان انجام می شود، این پرکردگی ها کاملا ماندگار هستند.

دستگاهی (دستگاه لایت کیور) که برای پر کردن دندان با مواد همرنگ استفاده می‌شود با نورآبی یا بنفش رنگی که تولید می‌کند باعث سخت شدن ماده همرنگ دندان می‌گردد. در اصطلاح عامیانه از عبارت لیزر برای آن استفاده می شود در حالی که لیزر برای جراحی، سفید کردن دندان و گاهی تراشیدن دندان برای پرکردن دندان استفاده می شود.

تصمیم‌گیری برای انتخاب روش بازسازی، به عواملی مانند ساختمان دندان باقیمانده، عادت‌های بیمار و شرایط دندان بستگی دارد.

درباره ترمیم دندان بیشتر بدانید

در ترمیم، ماده بازسازی‌کننده در بین دیواره‌های باقیمانده دندان قرار می‌گیرد و جای خالی قسمت ازدست رفته را پر می‌کند.

شکل و اندازه منطقه خالی‌شده (در اثر پوسیدگی یا شکستگی) در میزان موفقیت ترمیم بسیار موثر است.

درباره روکش دندان بیشتر بدانید

در درمان با روکش، پس از ترمیم منطقه خالی شده، روکش مانند کلاهکی دور تا دور دندان را می‌گیرد و آن را حمایت می‌کند. مواد سازنده روکش‌ها، به‌خصوص انواعی که زیر ساخت فلزی دارند بسیار مستحکم هستند اما تصمیم‌گیری در مورد نوع درمان به عوامل مختلفی بستگی دارد.

هرچه دیواره‌های باقیمانده دندان کمتر یا ضعیف‌تر باشند، دستیابی به ‌گیر و استحکام کافی برای ترمیم مشکل‌تر خواهد بود.

در هنگام جویدن، نیرو در جهت های مختلف به دندان وارد می‌شود.

بسیاری از این نیروها می‌توانند دیواره‌های باقیمانده را از هم دور کنند و آنها را بشکنند. البته این تصور که همیشه برای استحکام بیشتر باید به سراغ روکش برویم، اشتباه است.

عیب روکش

بزرگ‌ترین عیب روکش، تراش بیش از حد دندان است و دندان باید به ضخامت روکش (حدود ۲ تا۵/۲ میلی‌متر)، تراشیده شود.

با توجه به اینکه عمر متوسط روکش‌های معمولی بین ۸ تا ۱۰ سال است، در دراز مدت، طول عمر دندان کاهش خواهد یافت.

پس روکش زمانی توصیه می‌شود که نسج سالم باقیمانده دندان بسیار کم باشد.

از طرفی لبه روکش‌ها یا در مجاورت یا در زیر لثه قرار می‌گیرند و ممکن است باعث التهاب لثه شوند زیرا لثه با نسج سالم دندانی بسیار سازگار‌تر است و این نسج سالم دندانی هنگام ترمیم حفظ می‌شود ولی در درمان با روکش تراش می‌خورد.

از طرفی در بسیاری موارد برای ساخت روکش باید اول جراحی لثه انجام‌گیرد که در برخی از شرایط این کار امکان‌پذیر نیست یا بیمار آن را نمی‌پذیرد.

عامل مهم دیگر، عادت‌های بیمار و نیرو‌های وارده به دندان‌هاست. دندان‌هایی که به هر دلیلی نیرو‌های سنگین به آنها وارد می‌شود، مانند دندان افرادی با عضلات جونده بسیار قوی، برخی ورزشکاران، دندان کسانی که غذاهای سخت می‌خورند یا عادت به دندان قروچه دارند و دندان‌های پایه پارسیل (دندان متحرک)، ترمیم‌های مستحکم‌تری می‌طلبند و درمان روکش در آنها موفق‌تر است.

عامل مهم دیگر به‌خصوص در دندان‌های قدامی، عامل زیبایی است. اگر رنگ و شکل دندان طوری باشد که نتوان با ترمیم مستقیم به زیبایی مطلوب دست یافت، روکش چاره کار خواهد بود که در این موارد روکش‌های تمام چینی توصیه می‌شوند.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

برای ورود به کانال تلگرام >>>هروی دنتال<<< کلیک کنید